لحظه بسیار جالبی‌ست ،لحظه‌ای که به یک شخص ،شیئ و یا پدیده می‌نگرید و هیچ احساسی نسبت به آن ندارید .

در واقع حضور / عدم حضور آن شخص-شیئ و یا وقوع /عدم وقوع آن رویداد برایتان کاملا علی‌السویه می‌شود .

اهمیت این لحظه از آن جهت است که کلیه دانسته‌ها و خاطرات در مورد آن کاملا بی‌اهمیت تلقی می‌شود و

تنها به صورت پس‌زمینه‌ای در ذهن قرار دارند ،چیزی که زیبایی این لحظه را بیش تر می‌کند آن است که شخص

با علم به اینکه راجع به مساله نیک می‌داند و می‌تواند رفتار‌های متعددی را پیش‌گیرد ،بی‌تفاوتی و خلا را برگزیده .

بنابراین این حس‌ ِ بی‌حسی ،ناشی از یاس فلسفی ،افسردگی ،بی‌تفاوتی ،غرور ، رسیدن به پوچی و یا رها کردن موضوع و بی‌خیالی نیست .

بلکه سبکی از برخورد است ،که به انتخاب خود شخص درپیش‌گرفته شده .

این روش برخورد کاملا انتخابی‌ست ،از این رو فرد می‌تواند هرگاه بخواهد طرز برخوردش را عوض کند

و هیچ اجباری برای ادامه این طرز برخورد و یا عدم ادامه آن وجود ندارد .

نکته دیگر اینکه این احساس برای افرادی که زندگیشان را به باد سپرده‌اند هیچ مفهومی ندارد ،

از ملزومات این طرز برخورد آن است که شخص در زندگی خواستنی‌ها و دوست ‌داشتنی‌هایی داشته باشد

برای کسی که زندگی‌اش علی‌السویه است ،پدیده-شخص-شیئ ِ علی‌السویه مفهوم ندارد .

در آخر :استفاده از این روش در مورد بیش از 10٪ از مسائل زندگی صحیح نیست و مخرب می‌باشد .

در اتوبوس شخصی به طرز مهربانانه‌ای از جایش بلند می‌شود و جایش را به شما می‌دهد .

شما از این عمل خوشحال می‌شوید و دفعه بعد اینکار را انجام می‌دهید .

نفر بعدی از رفتار شما خوشش می‌آید و الی‌آخر .

این را چرخه لطف صدا می‌کنیم .

در اتوبوس شخصی روی صندلی نشسته است و از صندلی‌اش تکان نمی‌خورد .

اگر جایش را به شما می‌داد ،خوشحال می‌شدید اما حالا که جایش را نداده آنقدرها هم ناراحت کننده نیست ؛

شما دفعه بعد خودتان را زودتر به ایستگاه می‌رسانید ،زودتر سوار اتوبوس می‌شوید و به ریش تک‌تک آنهایی که بعد از شما می‌آیند و سرپا هستند میخندید .

نفر بعدی هم عبرت می‌گیرد و بعدا خودش را زودتر به اتوبوس می‌رساند ،روی صندلی می‌نشیند و به ریش بقیه می‌خندد .

این را هم چرخه انتقام می‌نامیم .

در چرخه انتقام کسی چیزی از دست نمی‌دهد ، کسی نمی‌تواند از چیزی ناراضی باشد .

در چرخه لطف شخص ملطَّف انتظار دارد که دیر یا زود لطف متقابلی بر اوصورت بگیرد و ضمنا بین تمام ایستاده‌های اتوبوس رقابتی جهت ملطِّف بودن صورت می گیرد

همانطور که شاهد هستید ، شرط بقای چرخه لطف بی‌نقص بودن آن است ،

لاکن چرخه انتقام نیازی به بی‌نقصی ندارد .

فرض کنیم هر یک از این چرخه‌ها در قسمتی بشکنند و قطع شوند ،در چرخه لطف شخصی جایش را به دیگری می‌دهد ،‌اما دیگر کسی جایش را به او نمی‌دهد ،فرد مربوطه احساس می‌کند به او ظلم شده و یا حداقل مورد بی‌توجهی قرار گرفته .در چرخه انتقام شخصی جایش را به دیگری می‌دهد ،پس لطفی صورت گرفته ، اما این لطف انتظار ایجاد نمی کند چون حالتی خارج از حالت عمومی چرخه است .

 

به شخصی با یک عدد دهان و دو عدد گوش جهت شنیدن و شنیده شدن نیازمندیم .

مچکرم

شما بخند، تا دنیا به ریشت بخنده

  تهوع : اون نمایشگاه اتومبیل تو خیابون جلال آل احمد ، که آینه کاری شده و عکس ماشین ها رو روی کاشی ها انداخته ؛

فکر کنم طراح این نمایشگاه اتومبیل ، یه چیزی تو همین مایه ها باشه .

نوستل : دفتر فیلی

سیخه؟ یا گُنبد ؟ یا کَلَک ؟